Historia

Historia Kościóła św. Idziego w Pradze

Kościół św. Idziego jest wyszukiwanym praskim zabytkiem, wybija się przepiękną gotycką architekturą z barokowo stylizowanym wnętrzem. Na tych stronach możesz się zapoznać z bogatą historią kościoła. 

 

Budowa
Budowę tego unikatowego praskiego zabytku rozpoczął biskup Jan IV z Dražic, a kontynuował Arnošt z Pardubic.  Cała budowa była wykoncypowana jako wysoka sala trójnawowa, dla celów kapituły, która zastąpiła tu zakon rycerzy niemieckich osiadłych już wcześniej od 1238 r. koło starszego kościółka romańskiego.

Kościół świętego Idziego w Pradze został wyświęcony 4 maja 1371 r.

Wybitne osobistości kościoła św. Idziego
Znanym kaznodzieją w praskim kościele św. Idziego był Jan Milíč z Kromierzyża, czeski myślicie religijny i jeden z wy bitnych przedstawicieli reformacji przedhusyckiej, który tu kazał po czesku już od roku 1364.

Członkiem kapituły był tu prawdopodobnie także św. Jan Nepomucen, wikariusz generalny arcydiecezji praskiej a męczennik Kościoła katolickiego, jeden z patronów ziemi czeskiej. Zakłada się, że w kościele św. Idziego działał on w latach 1387 - 1388.

Dominikanie u św. Idziego w Pradze
W roku 1420 zanikła kapituła i kościół przypadł utrakwistom. 

W roku 1626 został on podarowany zakonowi dominikanów, którzy w tym czasie zamieszkiwali klasztor św. Agnieszki na Franciszku (przed przyjściem jezuitów do Pragi dominikanie posiadali siedzibę koło kościoła św. Klemensa - dzisiejsze Klementinum).

Dominikanie postanowili zbudować klasztor w pobliżu kościoła św. Idziego, na miejscu przyległych obiektów i starej szkoły parafialnej. W Starej Pradze wyrósł w ten sposób rozległy, czteroskrzydłowy obiekt między ulicami Husova, Jalovcová i Jilská.

Praski Barok
Dominikanie kościół św. Idziego - do tego czasu gotycki -  postanowili zbarokizować. Prace rozpoczęto w roku 1731, uczestniczył w nich architekt F. M. Kaňka, który wybudował płytkie, muszlowe prezbiterium.

Główne przeróbki barokowe na kościele przeprowadził budowniczy F. Špaček.

Barokizacja zakryła także piękny gotycki portal na południowej stronie świątyni, który w trakcie remontu kościoła po roku 1968 został odkryty i odsłonięty.

Okazały wystrój świątyni był sporządzany stopniowo aż do roku 1744.
 
Wnętrze

Klasztor św. Agnieszki na Franciszku

Wnętrze kościoła jest podzielone dwoma parami barokowych filarów.

Freski na sklepieniach pochodzą z pędzla V. V. Reinera z lat 1734 - 35. Przedstawiają one Gloryfikację zakonu dominikańskiego, Objawienie papieża Innocentego oraz częściowo legendę o św. Idzim w środkowym polu, legendę o św. Dominiku w prawym polu oraz św. Tomaszu z Akwinu w lewym polu sklepienia. Bogate zdobienie stiukowe wnętrza wykonał B. Spinetti.

Ołtarze
W prawej nawie bocznej znajduje się ołtarz Panny Marii Bolesnej z roku 1750 - 51, z posągami rzeźbiarza J. A. Quittainera i obrazami P. Molitora, oraz ołtarz św. Katarzyna ze Sieny z rzeźbami apostołów F. M. Brokoffa z okresu ok. roku 1730 oraz obrazem E. Dítě z r. 1892.
 
Koło kolumn świątyni są: ołtarz św. Barbary z lat 1734 - 36 z rzeźbami M. Schönhera, ołtarz św. Jana Nepomucena z rzeźbami J. A. Quittainera z 1740 r. oraz ołtarz św. Dominika z rzeźbami F. I. Weissa z 1735 r.
 
Kolejnym ołtarzem jest w kaplicy prawej nawy bocznej ołtarz Panny Marie, królowej świętego różańca, z posągami Schönhera i obrazem J. Hellicha. Przed ołtarzem koło ściany świątyni stoi marmurowy nagrobek adwokata dr. Mořica Mráčka, dzieło monachijskiego rzeźbiarza L. Schwanthalera z lat 1839 - 45.
 
Ołtarz główny jest ramowy z obrazem „Założenie zakonu dominikańskiego" A. Stevensa z roku 1660.  Rama i nastawa z lat 1734 - 38 s ołtarz św. Wacława z rzeźbami M. Schönherra i z obrazem V. V. Reinera, który tu w kościele jest pochowany (przed ołtarzem św. Wincentego).

 

Ołtarz  pochodzi z roku 1738. Przy lewej ścianie nawy stoi ołtarz św. Floriana z lat 1750 - 51 z rzeźbami J. A. Quittainera i dalej ołtarz św.

 

 

Wincentego z obrazem E. Dítě. Koło kolumn są natomiast ołtarze św. Krzyża F. I. Weissa z roku 1735 i św. Tomasza z  Akwinu  J. A. Quitainera z 1734 r. z obrazem świętego pędzla M. Zimprechta oraz św. Doroty z rzeźbami M. Schönherra z lat 1734 - 36.
 
Konfesjonał
Przepięknym elementem wystroju świątyni są cztery konfesjonały wyrzeźbione w latach 1760 - 65 przez R. Prachnera.
 
Organy w  kościele
Organy pochodzą z 1733roku, włącznie wspaniałej rzeźby barokowej F. I. Weisa.

 

W roku 1888 zostały one romantycznie poszerzone i uzupełnione przez Emanuela Štěpána Petra. Kolejne korekty zostały przeprowadzone w roku 1969 (Organa) według projektu prof. J. B. Krajsa.
 
Dzięki swoim unikalnym własnościom dźwiękowym należą one do ulubionych instrumentów koncertowych czołowych czeskich, ale także europejskich organistów. Grywał tu np. wirtuoz i kompozytor Eduard Tregler (1868 - 1932).
 
Kaplica św. Zdzisławy
Z lewej strony pod chórem jest wejście do oddzielonej do kaplicy św. Zdzisławy. Główna mozaika kaplicy pochodzi od malarza i grafika Šerýcha z roku 1991.

 

Organy w  kościele